Αναλφάβητοι...Κουλτουριάρηδες

Τελικά σ'αυτήν την χώρα που ζούμε έχουμε αποκτήσει ένα σοβαρό πρόβλημα...την απουσία της κοινής λογικής. Πραγματικά πιστεύω πως η χρόνια στρέβλωση του εύκολα νοούμενου ως δεδομένου έχει επιπτώσεις που γίνονται αισθητές πλέον σε όλες τις βαθμίδες του κρατικού μηχανισμού, σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής μας ζωής και βεβαίως σε όλες μας τις εκδηλώσεις μαζικές ή ατομικές.
Δεν ξέρω αυτή η στρέβλωση πότε άρχισε να επεκτείνεται σε διάφορα κομμάτια της κοινωνίας αλλά θα φέρω μερικά παραδείγματα, κυρίως από τη νεολαία...
Είμαστε ίσως η μοναδική χώρα του κόσμου με πανεπιστήμια γεμάτα φοιτητές, με τεράστιο ενδιαφέρον για τριτοβάθμια εκπαίδευση η οποία εγκαταλείπει τις υποδομές της σε ένα τσούρμο από κοινωνικά ανένταχτους ανθρώπους. Βάζουμε τους πολιτικούς μας να διεκδικούν μεγάλα μερίδια από το ΑΕΠ για τα πανεπιστήμια και την ίδια ώρα υπερασπιζόμαστε ένα αναίτιο μέτρο που αφήνει την αναρχία ανεξέλεγκτη μέσα σε χώρους που πλέον δε μπορούν να χρησιμοποιηθούν για το σκοπό που προορίζονται.
Παρατηρώ το τελευταίο διάστημα αλλά και πολλά χρόνια τώρα στο όνομα ενός ασύλου...το οποίο υποτίθεται προστατεύει την ελεύθερη διάδωση ιδεών και κουλτούρας....να καταστρέφονται κτίρια, αίθουσες, μηχανήματα, φωτιστικά, γυψοσανίδες, πλακάκια, μάρμαρα, κουφώματα, θρανία και πάσης φύσεως υλικά που ρίπτονται στην πυρά. Την ίδια ώρα αστυνομικοί σουλατσάρουν έξω από τα "προστατευμένα" κτίρια, πετούν κανένα δακρυγόνο ή καμιά πέτρα...τελειώνει το ωράριο και πάνε όλοι σπίτια τους. Οι δε φοιτητές ανετότατοι την επόμενη μέρα οργανώνουν πάρτυ στον Κουρκούλη, στο Ρεμο, στη Βανδή και παραδίδοντας κι αυτοί τα σκήπτρα στο τσούρμο των μονίμως οργισμένων...δέχονται μοιρολατρικά μια κατάσταση απόλυτου παραλογισμού και τριτοκοσμικής πρακτικής.
Τελικά αυτά τα χρόνια τι προστάτεψε αυτό το άσυλο; Και αν δεν υπήρχε άσυλο τι ακριβώς περιμένουμε να γίνει; Δηλαδή πιστεύουμε ειλικρινά ότι την ώρα που κάνει μάθημα ο καθηγητής θα εισβάλει ο αστυνομικός και θα καταγράψει τους διαφωνούντες με τη Νέα Δημοκρατία ή το ΠαΣοΚ ή γενικά με το καθεστώς; Δηλαδή πιστεύουμε ότι την ώρα που κάνει ένα πείραμα στο εργαστήριο μια ομάδα φοιτητών χημείας...η αστυνομία θα εισβάλει και θα συλλάβει ή θα παρακολουθήσει τη συμπεριφορά των φοιτητών; Ή σε ένα τμήμα πολιτικών επιστημών η αστυνομία θα ελέγχει αν διδάσκονται τα μαθήματα με βάση τις επιταγές του πρωθυπουργού; Κι ας υποθέσουμε ότι η αστυνομία τα κάνει όλα αυτά τα "λογικά" ....γιατί να τα κάνει στο πανεπιστήμιο και να μην τα κάνει με έλεγχο του κινηματογράφου, του θεάτρου, του ίντερνετ, του τύπου...κλπ κλπ;; . Μα ποιος μπορεί να μην καταλαβαίνει ότι οι πρακτικές αυτές είναι ξεπερασμένες, ότι πλέον δε ζούμε στην χούντα και ότι τέλος πάντων...στη Σορβόννη ή σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο οργανωμένης πολιτείας, δεν φοβούνται την παρουσία αστυνομικού αλλά κάνουν μάθημα ή προάγουν γνώση, επιτρέψτε μου να πω, πολύ πιο ουσιαστικά, από τη δική μας μιζέρια.
Ας σκεφτούμε...είναι η μόνη λύση...θέλουμε πανεπιστήμια αρένες όπου ο καθένας θα σπάει, θα καταστρέφει και εμείς θα θεωρούμε ότι εκφράζει νέες ιδέες οπότε δεν τον εμποδίζουμε; Ή θέλουμε ένα πανεπιστήμιο όπου, σε συνθήκες που δε θυμίζουν αφρικανική χώρα αλλά σύγχρονη πολιτεία, θα γίνεται ουσιαστικός διάλογος γνώσης, παιδείας...όπου οι αναρχικές ιδέες θα είναι τεκμηριωμένες προτάσεις προς συζήτηση και όχι αφορμή να ξεσπά ο καθένας κομπλεξικός...όπου τα προβλήματα θα τίθενται στη βάση του ανεξάρτητου διαλόγου και όχι του πορωμένου κομματισμού...ή του πορωμένου αναλφαβητισμού;
Κοινή λογική...ίσως οι απλές ιδέες...οι απλές πρακτικές είναι πιο ουσιαστικές από τα αναίτια αναθεωρητικά σμήνη ηλιθίων που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια τους χώρους της παιδείας...τους χώρους δημιουργίας της αυριανής ή πλέον σημερινής κοινωνίας μας.

Η γενιά των τζάμπα ιδεολόγων

Μία απ' αυτές τις μέρες βρήκα έναν συμφοιτητή μου και διαπίστωσα πως τελικά η γενιά των σημερινών εικοσάρηδων είναι λάθος που ονομάζεται "γενιά των 700 ευρώ" ή τουλάχιστον είναι λάθος που ονομάζεται μόνο έτσι. Σ΄αυτήν τη γενιά βρίσκεις πολλούς από αυτούς που εγώ αποκαλώ "τζάμπα ιδεολόγους".

Οι "τζάμπα ιδεολόγοι" είναι οι συμμαθητές σου ή οι συμφοιτητές σου οι οποίοι -έχοντας να σε δουν αρκετό καιρό- σε ρωτούν με τι ασχολείσαι αυτήν την περίοδο. Εσύ τους λες πως τέλειωσες τις σπουδές σου και μη μπορώντας να βρεις κάτι σε αυτό που σπούδασες κάνεις κάτι άλλο...πωλητής, ταμίας, υπάλληλος γραφείου, σερβιτόρος, αποθηκάριος, ιατρικός επισκέπτης, καθαρίστρια, διαφημιστής...ό,τι τέλος πάντων κάνεις....και τότε ο "τζάμπα ιδεολόγος" παίρνει αυτό το ύφος της απαξίωσης, αυτής της πικρής αδιαφορίας και με ένα χαμόγελο μνησίκακο σου λέει: "ψάχνεις για κάτι άλλο;" ή "είσαι ευχαριστημένος μ'αυτό που κάνεις;". Εννοείται πως δεν περιμένει να ακούσει καμιά απάντηση...έχει ήδη βγάλει το πόρισμα..."αποτυχημένος". Κι αν τυχόν τολμήσεις να πεις πως είσαι ευχαριστημένος κιόλας...εδώ πέφτει πολύ γέλιο.

Λοιπόν...δε ξέρω πόσοι έχουν νοιώσει αυτό που περιγράφω παραπάνω αλλά κάθομαι και σκέφτομαι ώρες-ώρες ποια είναι τα κοινά χαρακτηριστικά αυτών που συνήθως έχουν μια τέτοια συμπεριφορά. Και ειλικρινά μιλάω το μόνο που βρήκα είναι κάτι τυπάκια στυλάτα...που το παίζουν δήθεν και καλά μουράτοι...άνετοι με εισοδήματα οικογενειακά, μπαμπά, μαμάς, γιαγιάς κλπ....οι οποίοι δεν διστάζουν να στο παίξουν μεγάλοι επιστήμονες αφού αν και έκαναν 8 χρόνια ν' αποφοιτήσουν από μια σχολή τετραετούς φοίτησης...τολμούν να εκδίδουν το ψώνιο τους σε κοινή θέα προκλητικά αφού κάποιος της οικογενείας τους έχει λεφτά για πέταμα και συντηρεί την εμμονή τους να γίνουν επιστήμονες...φωτεινοί παντογνώστες.

Κάποιοι άλλοι από τους "τζάμπα ιδεολόγους" δε...τους θυμάμαι...είναι αυτοί που με τη γλώσσα στο πάτωμα σέρνονταν στους πάγκους των κομματικών φοιτητικών παρατάξεων και ευελπιστούσαν κάποια στιγμή ο θαυμαστός ελληνικός κομματικός μηχανισμός να τους δώσει ένα πουσάρισμα να ανέβουν ψηλά...πολύ ψηλά...και είμαι σίγουρος πως μόνο αυτοί θα ανελιχθούν. Είναι αυτοί που, διακοσμητικοί στο χώρο του πανεπιστημίου, εξυπηρετούσαν μόνο ένα σύστημα αναίρεσης της πανεπιστημιακής παιδείας αφού ακύρωναν την προσπάθεια των υπολοίπων φοιτητών για μάθηση και κοινωνική ανέλιξη...και έχοντας φτάσει αυτοί πρώτοι στην κορυφή σε χαιρετούσαν από ψηλά και σου θυμίζαν πως σ' αυτόν τον τόπο δεν μετράει η προσπάθεια για μάθηση...μετράει η δυνατότητα να ενταχθείς σε μια μηχανή παραγωγής ηλιθιότητας και κοινωνικής αποχαύνωσης.

Οι "τζ'αμπα ιδεολόγοι" είναι οι νέοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που έχουν δεχτεί τη στρέβλωση του σημερινού κοινωνικού συτήματος...κάνουν σημαία τους την επιβράβευση της οκνηρότητας τους και της ανικανότητας τους...και σου μιλάνε κιόλας αφ'υψηλού επειδή εσύ δε στάθηκες ικανός να βρεις χορηγό στο δρόμο για την επιβράβευση της δικής σου ηλιθιότητας. Σε κατηγορούν ότι έγινες μέρος ενός συστήματος άδικου και συμβιβάστηκες αλλά οι πραγματικά συμβιβασμένοι είναι οι δήθεν ιδεολόγοι που βάζουν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας τους να συντηρούν τον αγώνα τους για το τίποτα...το τίποτα στην προσπάθεια...το τίποτα στην ικανότητα...το τίποτα στη ευφυία...το τίποτα στην αξιοκρατία αλλά το όλα στο στυλ...όλα στις δημόσιες σχέσεις...όλα πουλημένα για μια θέση στον ήλιο.

Από το να γίνω μέλος της παραπάνω φουρνιάς ανθρώπων...προτιμώ να συμβιβαστώ στη δική μου μικρή κλίμακα...να δεχτώ μια δουλειά που μου επιτρέπει να ζω άνετα, να κάνω αυτά που θέλω άνετα, να πολεμώ για την καθημερινότητα μου, να λέω τις σκέψεις μου φωναχτά και όσο για τις ιδεολογικές σταυροφορίες που εκτυλίσονται από τη νέα γενιά μετά μανίας το τελευταίο διάστημα...αφήνω να τις διεξάγουν ο σωρός από τεμπέληδες που πολλαπλασιάζεται όσο συντηρείται αυτό το σύστημα παραγκωνισμού της αληθινής αξίας.

Η ανοησία της άναρχης διαμαρτυρίας

Διάβασα στο blog του troktikou μια δημοσίευση με τίτλο "Το θέλουν το σπάσιμο αλλά πρώτα από τους καταναλωτές" (http://troktiko.blogspot.com/2009/03/blog-post_2941.html) η οποία αναφερόταν στα επεισόδια που έγιναν πρόσφατα στο κολωνάκι.

Ο άνθρωπος που έγραψε αυτό το κείμενο υποστήριξε πως ο διαμαρτυρόμενος μαγαζάτορας του κολωνακίου, που πουλούσε μπλουζάκια 180 και 250 ευρώ, δηλαδή στο 25% περίπου του μισθού των 700 ευρώ, δεν είχε κανένα λόγο να διαμαρτύρεται αφού οι τιμές ήταν στα πλαίσια της "προκλητικότητας". Ας βάλω όμως τα λόγια του:

"Ας το καταλάβεις μάγκα.Όσο πουλάς μπουζάκια 150 ευρώ για τις ευτραφείς κότες του Κολωνακίου και τους αεριτζήδες με τα κάμπριο σε τέτοιες εποχές,τόσο προκαλείς...
Οι ορδές των μη εχόντων θα σου ξανάρθουν ΄΄επίσκεψη΄΄ και σε εσένα και στη φάρα σου."

Ώρες, ώρες πιστεύω πως αυτός ο κόσμος έχει τόση ανάγκη από διαμαρτυρία, έχει τόση συσσωρευμένη αγανάκτηση από τα προσωπικά του προβλήματα, που ξεχνά την πραγματικότητα. Ψάχνει να βρει ένα "δαίμονα" και του φορτώνει τη δυστυχία που ο ίδιος βιώνει για λόγους που ο "δαίμονας" δεν έχει καμία σχέση σε τελική φάση. Και αναρωτιέμαι...ο φίλος που δημοσίευσε αυτό το μένος κατά των επιχειρηματιών του κολωνακίου έχει ξεχάσει πως υπάρχουν ρούχα που πουλιούνται σε πολύ χαμηλότερη τιμή στο μπουρνάζι, στην καλλιθέα, στη λαϊκή, στην ερμού....Παντού. Δηλαδή για να καταλάβω...αυτό που ενοχλεί είναι η επιλογή να αγοράσεις αν θέλεις κάτι πιο ακριβό;

Αλλά για να μην παρεξηγηθώ θα το πιάσω αλλιώς. Ο κακός μαγαζάτορας πουλάει τη μπλούζα πανάκριβα...είτε γιατί απλά έτσι θέλει, είτε γιατί τόσο κέρδος θέλει να βγάλει, είτε για οποιοδήποτε λόγο. Έχετε ακούσει όμως κανέναν επιχειρηματία του Κολωνακίου να βγαίνει με πιστόλι και να απειλεί κανέναν να αγοράζει τη συγκεκριμένη μπλούζα ή το συγκεκριμένο παντελόνι...αντίθετα αν πας στο Κολωνάκι να ψωνίσεις είναι πολύ πιθανό να μη τύχεις καμίας σημασίας από τους πωλητές. Άρα οι άνθρωποι που ψωνίζουν εκεί το κάνουν από δική τους θέληση....αυτοί αποφασίζουν να ξοδέψουν τα εκατοντάδες ευρώ ή να τα πετάξουν. Άρα η προκλητική συμπεριφορά δεν είναι του επιχειρηματία ο οποίος απλά ανοίγει το μαγαζί και περιμένει...είναι του κάθε ανθρώπου που θα δώσει τα χρήματα του για να συντηρηθεί αυτό το "ψώνιο". Εσύ φίλε μου που παίρνεις 700, 1000 ή 5000 ευρώ και δεν θέλεις να συντηρήσεις αυτήν την κατάσταση έχεις τον καλύτερο τρόπο να δείξεις τη διαφωνία σου με τον τύπο που έχει αυτές τις τιμές...απλά ΜΗΝ ψωνίζεις από εκεί.

Αν του σπάσεις το μαγαζί...σ' αυτόν και τη "φάρα" του, τι θα πετύχεις ακριβώς; Μήπως θα πέσει η ζήτηση για φιρμάτα ρούχα; Μήπως οι πλούσιοι θα αλλάξουν συνήθειες; Μήπως οι καταστηματάρχες του Κολωνακίου θα πουλάνε Louis Vuiton στα καλάθια για να πάς ν' αγοράσεις; Και ακόμη και αν γίνει αυτό...εχεις τόσο ανάγκη από τα ακριβά ρούχα του Κολωνακίου;

Άρα μάλλον γίνεται κατανοητό ότι το πρόβλημα και ο "εχθρός" είναι η πλουτοκρατία. Το πρόβλημα είναι η συσσώρευση πλούτου σε λίγους. Και αυτό το σύστημα δεν το πολεμάς σπάζωντας βιτρίνες...γιατί σπάζωντας βιτρίνες απλά το ενισχύεις...και λέω το γιατί:

α. Ό,τι σπας αποζημιώνεται από ασφαλιστικές εταιρείες
β. Οι ασφαλιστικές εταιρείες για να ανταπεξέλθουν μετακυλήουν το κόστος στα ασφάλιστρα, δηλαδή ξανά στην επιχείρηση.
γ. Η επιχείρηση βλέποντας αύξηση κόστους ασφαλίστρων και συντήρησης, αυξάνει τις τιμές που πληρώνει ο καταναλωτής, δηλαδή εμείς...κι αν όχι εμείς κάποιες πλούσιες κότες όπως λες.
δ. Κι αν κάποιος δεν έχει να πληρώσει τα ασφάλιστρα, ή δεν τα είχε ποτέ ασφαλισμένα αυτά που έσπασες...απλά του κλείνεις το μαγαζί και πίστεψε με...για να μην έχει φροντίσει για ασφάλεια μάλλον δεν είναι μέρος της πλουτοκρατίας αλλά κανένας κακομοίρης που μπορεί να βλέπεις το μαγαζί του καλογυαλισμένο...αλλά με το ζόρι θα κρατά 2-3 υπαλλήλους που έχει ή ίσα που πληρώνει το νοίκι σε κάποιον κυφήνα που κληρονόμησε το μαγαζί απ'τον μπαμπά του.
ε. Τελικά δηλαδή καταλήγεις να κλείνεις ένα μικρομεσαίο μαγαζί, να ενισχύεις τους μεγαλοκαρχαρίες που έχουν τη δυνατότητα να επωμιστούν το αυξημένο κόστος όπως το δημιούργησες και αφήνεις και μερικούς μεροκαματιάρηδες χωρίς δουλειά.

...και το παραμύθι σου τελειώνει εδώ...οι πλούσιοι παρέμειναν πλούσιοι...οι φτωχοί παρέμειναν φτωχοί...μπορεί να πήγε και σε κανέναν φουκαρά καμιά αδέσποτη...και οι ορδές των μη εχόντων έμειναν με τον καημό γιατί δεν αγοράσαν diesel στη μισή τιμή.

Η πρώτη ανάρτηση

Να καλωσορίσω όσους δείξουν ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο ιστότοπο που φιλοδοξεί να δώσει απλά τη δυνατότητα στον κάτοχο του...να λέει ότι θέλει. Κι αυτό το "ό,τι θέλει" είναι αυτές οι σκέψεις που περνούν καθημερινά απ' τον εγκέφαλο μας...που έρχονται ακάλεστες να σου θυμίσουν τη λειτουργία του έλλογου όντος...μια λειτουργία που πολλές φορές αδρανοποιείται όταν εντοπίσει ασφαλές και σίγουρο πεδίο κοινωνικής βλακείας.

Γιατί κακά τα ψέματα παιδιά...η ανοησία ειναι πιο εύκολη από τη σκέψη...και εξηγούμαι: όταν βάζεις τον αυτόματο στην εγκεφαλική σου λειτουργία είσαι χαλαρός, άνετος. Πρώτον δεν αντιλαμβάνεσαι όλα τα ενδεχόμενα ερεθίσματα του περιβάλλοντος. Δεύτερον ακόμη και να τα αντιληφθείς τα προσπερνάς μην έχοντας πολλές ώρες νοητικής λειτουργίας να ανταπεξέλθεις και Τρίτον έχεις την αίσθηση αποκλειστικά του δικού σου μικρόκοσμου οπότε δε σκας για τοπικά, πολιτικά, οικουμενικά και άλλα -να μην τα πολυλογώ- γενικού ενδιαφέροντος ζητήματα.

Κι εδώ έρχεται το ερώτημα: Αφού είναι τόσο καλά να μένεις στα στάσιμα βλακοτόπια γιατί να μπεις στη διαδικασία να δίνεις σημασία στις σκέψεις σου κι ακόμη περισσότερο να θες να τις καταγράψεις σαν να είναι κάτι πολύτιμο ή τέλος πάντων σαν κάτι χρήσιμο;

Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη: μπορεί η ανυπαρξία φιλοσοφικών ερωτημάτων ή ουσιαστικής σκέψης να μας δίνει μια χαλαρότητα, να μας κάνει πιο ξεκούραστους στην ανέμελη καθημέρινότητα μας αλλά αυτό που δεν εξασφαλίζει είναι την ικανότητα μας να ανταπεξέλθουμε στις δύσκολες καταστάσεις της ζωής μας. Κι όταν λέω δύσκολες δεν εννοώ φωσκολικά μελοδράματα...εννοώ οτιδήποτε μας απασχολεί και απαιτεί λίγο μεγαλύτερο επεξεργαστή για να ληφθεί μια απόφαση από το δίλλημα αν θα έχω ξανθό ή καστανό μάλλι. Ανέφερα πιο πάνω κάτι για αυτόματο πιλότο...είναι λοιπόν κάτι αντίστοιχο...όλοι ξέρουν ότι το αεροπλάνο υπό κανονικές συνθήκες θα πετάξει μια χαρά...αλλά όταν έρθουν τα δύσκολα τότε η ικανότητα του πργματικού πλέον πιλότου σώζει ζωές.

Και κάτι ακόμα...όσο πιο αμαθής είναι ο δικός μας "πιλότος"...τόσο πιο σκούρα θα τα βρει ακόμη και στα προβλήματα που για έναν πεπειραμένο είναι παιχνιδάκι.

Οπότε αυτός είναι ο λόγος που θα γράφω έδω...η διατήρηση της φευγαλέας σκέψης...ηπροσπάθεια να χτίσεις με σκόρπια υλικά ενα στέρεο οικοδόμημα...η προσπάθεια να τοποθετήσεις αυτό που φαντάζει αυτονόητο και εύλογο σε ένα παζλ σκέψεων όπου θα αξιοποιηθεί ως τέτοιο.